Na tej stronie stosujemy pliki cookies. Kliknij Akceptuję, aby zamknąć ten komunikat. | Czytaj politykę cookies.

Czym są gry językowe?

Trochę teorii na temat gier językowych.

Gry językowe - typ gier, najczęściej karcianych, planszowych (lub opartych na innych elementach takich jak kostki z napisami na polach) o charakterze rozrywkowym i edukacyjnym, których głównym przeznaczeniem jest nauka języka obcego. Gry językowe mogą koncentrować się na prostym poznawaniu i powtórce słówek bądź stymulowaniu do budowania samodzielnych wypowiedzi w obcym języku.

Gry językowe zyskały dużą popularność jako uzupełniająca lub nawet niekiedy alternatywna droga nauki języków względem metod opartych na nauce typowo podręcznikowej. Dzięki łatwości wykorzystania w wielu kontekstach edukacyjnych oraz elastyczności w dostosowaniu do konkretnej sytuacji (na przykład efektywne wypełnienie czasu lekcji po przerobieniu materiału z podręcznika) gry językowe są dosyć powszechnie stosowanym narzędziem ułatwiającym prowadzenie edukacji językowej.

Prostota elementów oraz niezbyt skomplikowany charakter zasad sprawia, że gry językowe są stosunkowo łatwym materiałem do samodzielnego przygotowania (najczęściej przy wykorzystaniu papieru, kartonu, nożyczek, kleju oraz wydrukowanych lub wykonanych własnoręcznie napisów i ilustracji). Wielu nauczycieli języków obcych czerpie w tym względzie z pomysłów na gry i zabawy przedstawionych w poradnikach poświęconych technikom dydaktycznym wykonując autorskie gry językowe na użytek prowadzonych przez siebie zajęć. Na rynku dostępne są również gry językowe produkowane przez profesjonalne wydawnictwa edukacyjne.

Zasady gry

Gry językowe czerpią z zasad tradycyjnych, często pierwotnie hazardowych, gier karcianych, kościanych oraz planszowych wykorzystujących element losowania niwelując ich wymiar hazardowy do aspektu przypadkowości mającego za zadanie jedynie urozmaicić rozgrywkę, a tym samym proces dydaktyczny.

Założenie dydaktyczne: celem gier językowych jest wykorzystanie ludycznego charakteru znanych od wieków form rozrywek jako medium służącego przyswojeniu słówek, wyrażeń i struktur gramatycznych w obcym języku. Sama nauka języka odbywa się tu mimochodem, jakkolwiek najczęściej przy świadomym udziale graczy. Ponadto na atrakcyjność i skuteczność takiej metody nauki języków wpływają charakterystyczne dla większości tradycyjnych gier: element rywalizacji, zaskoczenia, ryzyka oraz konieczność konfrontacji bądź współpracy z innym zawodnikiem – a to wszystko bez zaangażowania negatywnego stresu. Oparcie procesu edukacyjnego na powyższych założeniach pozwala uzyskać bardzo dobre efekty przy stosunkowo niewielkim wysiłku ze strony osoby uczącej się. Pozytywny charakter gier jako formy nauki języka wyraża się ponadto w rozładowywaniu napięcia i strachu towarzyszących nauce języka i podejmowanym próbom konstruowania samodzielnych wypowiedzi oraz czynnego stosowania poznanych słów, zwrotów i form gramatycznych. Gry sprzyjają ponadto nawiązywaniu relacji społecznych z pozostałymi uczestnikami gry oraz pozwalają zredukować dystans pomiędzy uczniem i uczącym, dzięki czemu ewentualne uwagi ze strony uczącego przybierają mniej formalny i mniej stresujący dla ucznia charakter.

Pozajęzykowe zalety gier

Zaliczyć do nich można doskonalenie sprawności umysłowych (na przykład pamięci, koncentracji i spostrzegawczości), rozwijanie zainteresowania, pobudzanie ciekawości, sprzyjanie nauce skutecznego zapamiętywania oraz stymulacji do aktywności i zdrowej rywalizacji.

Wykorzystanie

Gry językowe wykorzystywane są obecnie jako element uzupełniający i uatrakcyjniający zajęcia typowo szkolne (szkoła podstawowa, gimnazjum, liceum, szkoły profilowane, lektoraty) i kursy językowe prowadzone w oparciu o podręcznik lub o certyfikowane metody nauczania, jak i jako samodzielne materiały wiodące. Doskonale nadają się także do wykorzystania w trakcie indywidualnych lekcji lub samodzielnej nauki. Mogą również pełnić funkcję gier edukacyjno-towarzyskich do zastosowania w trakcie zabaw z rodziną bądź przyjaciółmi.

Dla kogo przeznaczone są gry językowe

Ze względu na zabawową formę gier ich naturalnymi i głównymi użytkownikami są dzieci i młodzież, jednak również osoby dorosłe zaskakująco sprawnie posługują się tą formą pomocy edukacyjnych doskonale wcielając się w powierzone im przez grę role i żywiołowo uczestnicząc w rywalizacji. Zysk edukacyjny w postaci zapamiętanych słówek, konstrukcji gramatycznych i form komunikacji jest tak samo znaczący w przypadku wszystkich grup wiekowych.

Typologia gier językowych

Ze względu na koncepcję gry i specyfikę jej elementów wyróżniamy:

  • gry karciane (na przykład typu „Piotruś” lub "memory") - przykład: Bis,

  • bingo (dopasowywanie elementów z kart do plansz) - przykład: My Shopping List,

  • domino (układanie elementów w konkretnej kolejności) - przykład: Let's Party,

  • planszowe (na przykład typu „chińczyk” lub „węże i drabiny”) - przykład: Play for the Planet,

  • kościane (rzuty i obracanie kostkami lub sześcianami) - przykład: Question Maker,

  • jednoczesne połączenie kilku z powyższych form - przykład: Sentence Maker.

Ze względu na ilość graczy wyróżniamy:

  • gry jednoosobowe (do wykorzystania w samodzielnej nauce) - przykład: wybrane warianty gry English Championship,

  • kilkuosobowe (zazwyczaj przewidziane dla 2-6 pojedynczych graczy) - przykład: English Paperchase,

  • drużynowe (w rozgrywce może wziąć udział grupa nawet kilkudziesięciu osób skupionych w ramach kilku drużyn) - przykład: Lingua Ludica,

  • bez zdefiniowanej ilości graczy (przewidziane do wykorzystania z grupami uczniów o różnej liczebności, tak by bez względu na ilość osób każdy uczeń miał możliwość uczestniczenia w zabawie - przykład: Verb Bingo,

Uwaga: Wiele z dostępnych na rynku gier językowych oferuje w ramach jednego zestawu gry kilka wariantów zabawy uzależnionych od ilości i konfiguracji graczy (ta sama gra może dawać możliwość wykorzystania w nauce samodzielnej, jak i w grze zespołowej).

Ze względu na cel dydaktyczny można wyróżnić gry ukierunkowane na:

  • poznawanie lub powtórkę słówek (na przykład rzeczowniki z jednej lub wielu kategorii tematycznych takich jak zwierzęta, zawody, ubrania, żywność itd.) - przykład: Pack Your Bag,

  • naukę odmian czasowników przez osoby i czasy gramatyczne - przykład: The Great Verb Game,

  • poznawanie liczebników, przymiotników, przysłówków, przeciwieństw, przyimków itd. - przykład: The Number Game,

  • naukę słownictwa i wyrażeń związanych z czasem zegarowym i datą - przykład: Time for Dominoes,

  • naukę konstruowania pytań - przykład: Questions and Answers,

  • naukę słownictwa i wyrażeń związanych z opisem cech wyglądu - przykład: Who's who?,

  • naukę języka poprzez poznawanie cywilizacji i kultury danego kraju - przykład: Roundtrip of the U.S.A.,

  • poprawne stosowanie czasów gramatycznych - przykład: The Busy Day Dominoes,

  • poznawanie i ćwiczenie form komunikacyjnych związanych z konkretnymi sytuacjami życia codziennego - przykład: Superbis.

Gry językowe w formie gier komputerowych

Gry językowe występują niekiedy w postaci gier komputerowych polegających na dopasowywaniu do siebie, łączeniu lub eliminowaniu elementów oraz często będących prostymi symulacjami gier karcianych i planszowych. Niemniej jednak ze względu na odmienną specyfikę korzystania z gry wyzwaniem staje się utrzymanie jej społecznego charakteru, w tym interakcji słownych z innymi uczestnikami zabawy, które zasadniczo stanowią jedną z podstaw i zalet tej formy aktywności edukacyjnej. Przykład gry językowej w formie gry komputerowej: Question Chain.

Opracowanie na podstawie analizy 134 gier językowych do nauki języków: angielskiego, niemieckiego, francuskiego, hiszpańskiego, włoskiego i rosyjskiego obecnych na rynku europejskim w latach 2008-2016. Autorem opracowania jest Antoni Kopydłowski (z wykształcenia filolog, lektor dwóch języków obcych z wieloletnią praktyką w dziedzinie dydaktyki nauczania języków obcych, teoretyk i praktyk w dziedzinie materiałów edukacyjnych, autor serii polskich opracowań dydaktycznych do wielu międzynarodowych gier językowych). Dodatkowe źródła: gry-jezykowe.pl, Renzo Titone, Bilingual Education is a big game, 88-8148-168-5, ELI 1996.


Czas tworzenia : 0.074 Ilosc zapytan : 31 - czas : 0.020841594680786